Wout De Ridder parcourt la Belgique avec un appareil moyen format argentique, tournant son objectif vers l’incident et l’inaper\u00e7u \u2014 une devanture d\u00e9lav\u00e9e, un objet au bord de la route sans but apparent, un mur repeint trop de fois. Rien de tout cela n’est propre \u00e0 la Belgique. Rassembl\u00e9, cela devient pourtant incontestablement, irr\u00e9ductiblement belge.
\nLe mot pour cela est Belgitude. Il r\u00e9siste \u00e0 la traduction, ce qui convient peut-\u00eatre \u00e0 un pays qui r\u00e9siste \u00e0 la d\u00e9finition. La Belgique est un lieu de fronti\u00e8res \u2014 linguistiques, culturelles, politiques \u2014 et c’est dans ces espaces interm\u00e9diaires que quelque chose de distinctement propre prend discr\u00e8tement racine. Ce n’est pas un hasard si le surr\u00e9alisme a trouv\u00e9 ici l’un de ses terrains les plus fertiles. Magritte peignait des objets ordinaires d\u00e9pouill\u00e9s de leur logique. Delvaux laissait d\u00e9river des sc\u00e8nes famili\u00e8res dans une lumi\u00e8re onirique. Quelque chose dans le regard belge trouve instinctivement l’\u00e9trange cach\u00e9 dans le quotidien.
\nAux c\u00f4t\u00e9s des photographies de De Ridder, un second ensemble d’\u0153uvres : un album familial flamand de la collection TinyGallery, couvrant pr\u00e8s d’un si\u00e8cle de vie ordinaire \u2014 des ann\u00e9es 1910 aux ann\u00e9es 1960. La lumi\u00e8re change. Mais quelque chose persiste \u2014 une certaine fa\u00e7on d’habiter le monde, modeste et particuli\u00e8re, difficile \u00e0 d\u00e9finir et impossible \u00e0 confondre.
\nCette persistance, peut-\u00eatre, c’est la Belgitude.<\/p>\n
NL
\nWout De Ridder reist door Belgi\u00eb met een analoge middenformaatcamera en richt zijn lens op het terloopse en onopgemerkte \u2014 een vervaagde winkelpui, een object langs de weg zonder duidelijk doel, een muur die te vaak is geverfd. Niets hiervan is uniek voor Belgi\u00eb. Bijeengebracht wordt het toch onmiskenbaar, onherleidbaar Belgisch.
\nHet woord daarvoor is Belgitude. Het verzet zich tegen vertaling, wat misschien passend is voor een land dat zich verzet tegen definitie. Belgi\u00eb is een land van grenzen \u2014 taalkundige, culturele, politieke \u2014 en het is in die tussenruimtes dat iets eigens stilletjes wortel schiet. Het is geen toeval dat het surrealisme hier een van zijn vruchtbaarste bodems vond. Magritte schilderde gewone objecten ontdaan van hun logica. Delvaux liet vertrouwde taferelen ronddrijven in dromerig licht. Er is iets in de Belgische blik dat instinctief het vreemde vindt dat zich verborgen houdt in het alledaagse.
\nNaast de foto’s van De Ridder een tweede oeuvre: een Vlaams familiealbum uit de TinyGallery-collectie, dat bijna een eeuw gewoon leven beslaat \u2014 van de jaren tien tot de jaren zestig. Het licht verandert. Maar er blijft iets bestaan \u2014 een bepaalde manier van de wereld bewonen, bescheiden en particulier, die moeilijk te defini\u00ebren en onmogelijk te verwarren is.
\nDie hardnekkigheid, misschien, is Belgitude.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Wout De Ridder parcourt la Belgique avec un appareil moyen format argentique, tournant son objectif vers l’incident et l’inaper\u00e7u \u2014 une devanture d\u00e9lav\u00e9e, un objet au bord de la route sans but apparent, un mur repeint trop de fois. Rien de tout cela n’est propre \u00e0 la Belgique. Rassembl\u00e9, cela devient pourtant incontestablement, irr\u00e9ductiblement belge. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1929484,"comment_status":"","ping_status":"closed","template":"","acf":[],"yoast_head":"\n