Critici verweten Beethoven dat zijn sonates te vrij, te onregelmatig en te fantasierijk waren. Zijn antwoord? Met deze Pianosonate nr. 13 tonen welke schoonheid er ontstaat als je een sonate onderdompelt in een rijke fantasie. Twintig jaar later bereikte Beethovens zoektocht naar vormvrijheid een hoogtepunt in zijn voorlaatste pianosonate, nr. 110. Intussen bijna volledig doof, cre\u00eberde hij een diep emotionele, op vocale muziek ge\u00efnspireerde sonate waarin hij pure barokvormen verwerkte: het recitatief, de klaagzang en de fuga.
\nBrahms was een fervent bewonderaar van dat latere werk van Beethoven. In zijn Tweede Symfonie, een heerlijk werk dat door de concertzaal rolt als een muzikale droom, zet hij net als zijn voorbeeld de vocale lyriek aan het stuur. En ondanks enkele \u2018donkere\u2019 Brahms-kantjes is de bijnaam \u2018Pastorale\u2019 helemaal terecht: de muziek stroomt onbekommerd voorbij, dromend van een beloftevolle lentedag in de natuur.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Critici verweten Beethoven dat zijn sonates te vrij, te onregelmatig en te fantasierijk waren. Zijn antwoord? Met deze Pianosonate nr. 13 tonen welke schoonheid er ontstaat als je een sonate onderdompelt in een rijke fantasie. Twintig jaar later bereikte Beethovens zoektocht naar vormvrijheid een hoogtepunt in zijn voorlaatste pianosonate, nr. 110. Intussen bijna volledig doof, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1965452,"comment_status":"","ping_status":"closed","template":"","acf":[],"yoast_head":"\n