Tijdens de residentie van ACAB Kino bij Pilar onderzoeken we de groeiende kloof tussen veiligheid en zorg: hoe in een klimaat van toenemend fascisme steeds meer wordt ge\u00efnvesteerd in en legitimiteit wordt verleend aan \u201cveiligheid\u201d, terwijl zorginfrastructuren (gezondheidszorg, onderwijs, sociale voorzieningen) worden afgebouwd. We willen deze tactiek ontrafelen door veiligheid, beveiliging en controle van elkaar te onderscheiden, en dit te traceren als een terugkerend politiek patroon. Tijdens elke filmvertoning duiken we dieper in een specifiek deelonderwerp.
\nBeelden van oorlog circuleren in ons dagelijks leven. Oorlogsbeelden, gemaakt door professionele journalisten of burgerjournalisten, verschijnen om de paar video\u2019s wanneer we door sociale media scrollen, naast productreviews, \u201cGRWM\u201d-video\u2019s, \u201ca day in my life\u201d-content of compilaties van memes over maatschappelijke fenomenen, afhankelijk van waar het algoritmische regime onze aandacht naartoe stuurt. Voor kijkers die aan de andere kant van de wereld veilig toekijken, is wat op het scherm verschijnt een visuele representatie van zich ontvouwend geweld; een simulatie van de werkelijkheid. Voor de gekoloniseerde mensen en degenen achter de lens is het daarentegen hun dagelijks leven. Deze grens tussen simulatie en werkelijkheid wordt zichtbaar in Les enfants de la guerre, een film van Jocelyne Saab waarin kinderen worden gefilmd terwijl ze op een slagveld spelen. Naarmate we dieper in de film doordringen, vervaagt de grens tussen werkelijkheid en simulatie: het spel van de kinderen wordt voortdurend geplaatst tegenover de harde realiteit dat ze in feite helemaal niet aan het spelen zijn.
\nWanneer we oorlogsbeelden vanop afstand bekijken, via representatie en simulatie (of het internet), gemonteerd naast alledaagse content, lopen we het risico afgestompt te raken en onze empathie te verliezen. In Harun Farocki\u2019s film War at a Distance uit 2003 zien we herhalende, synthetische oorlogsbeelden vanuit het perspectief van de dominante machtssystemen. We zien hoe \u201chet oog van de machine\u201d het menselijke element uit de oorlogszone wist, waardoor de soldaten die de machine bedienen hun empathie kunnen afleggen en gemakkelijker over de mensenlevens op het scherm heen kunnen kijken. Door deze films te bekijken in relatie tot de manier waarop toeschouwers intensief oorlogsbeelden consumeren, kunnen we reflecteren op de manier waarop beelden, empathie en militarisme met elkaar verweven zijn.
\nVandaag kunnen we oorlog vanop afstand bekijken, zelfs in real time. Dit filmprogramma wil de visuele representaties van militair geweld die we consumeren ontleden en ze in verband brengen met ons dagelijks leven. We nodigen Anggraeni Widhiasih uit, een onderzoeker, kunstenaar en curator uit Indonesi\u00eb. In haar praktijk onderzoekt ze de raakvlakken tussen herinnering, media, archieven en digitale cultuur, met een focus op de manier waarop historische narratieven worden geproduceerd, betwist en verspreid via film en sociale media. Anggra zal een interventie verzorgen die ons kan helpen deze twee films te analyseren vanuit het perspectief van cinema en mediageletterdheid.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tijdens de residentie van ACAB Kino bij Pilar onderzoeken we de groeiende kloof tussen veiligheid en zorg: hoe in een klimaat van toenemend fascisme steeds meer wordt ge\u00efnvesteerd in en legitimiteit wordt verleend aan \u201cveiligheid\u201d, terwijl zorginfrastructuren (gezondheidszorg, onderwijs, sociale voorzieningen) worden afgebouwd. We willen deze tactiek ontrafelen door veiligheid, beveiliging en controle van elkaar […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2037907,"comment_status":"","ping_status":"closed","template":"","acf":[],"yoast_head":"\n