“Zeventien jaar lang, sinds ik mijn land verloor, voelde ik mij niet in staat te componeren. Toen ik de zomer doorbracht op mijn boerderij in Rusland had ik plezier in mijn werk. Ik componeer nog wel, maar het betekent voor mij niet meer hetzelfde,” zo vertrouwde Sergei Rachmaninov de Daily Telegraph toe tijdens een interview in 1933. Toch hervond hij enkele jaren later een nieuwe creatieve adem, waarmee hij het gemis van zijn geliefde geboorteland in een rijke en diep melancholische Derde Symfonie wist te vatten: diep geworteld in de Russische traditie, maar onmiskenbaar gevormd door de klanken van zijn nieuwe thuisland Amerika.  Eerst brengt Simone Lamsma wat intussen haar ‘signature piece’ geworden is: Benjamin Brittens Violin Concerto. “Het werk heeft een enorme emotionele zeggingskracht", vertelde ze er zelf over in Preludium. ‘Onstuimigheid, felheid, intensiteit, maar ook verstilling. Na een ongelooflijke climax in de coda volgt een oorverdovende stilte. De kracht en intensiteit van deze stilte aan het eind is uniek. Voor mij is dit hét moment van het concerto.”