Wout De Ridder reist door België met een analoge middenformaatcamera en richt zijn lens op het terloopse en onopgemerkte — een vervaagde winkelpui, een object langs de weg zonder duidelijk doel, een muur die te vaak is geverfd. Niets hiervan is uniek voor België. Bijeengebracht wordt het toch onmiskenbaar, onherleidbaar Belgisch. Het woord daarvoor is Belgitude. Het verzet zich tegen vertaling, wat misschien passend is voor een land dat zich verzet tegen definitie. België is een land van grenzen — taalkundige, culturele, politieke — en het is in die tussenruimtes dat iets eigens stilletjes wortel schiet. Het is geen toeval dat het surrealisme hier een van zijn vruchtbaarste bodems vond. Magritte schilderde gewone objecten ontdaan van hun logica. Delvaux liet vertrouwde taferelen ronddrijven in dromerig licht. Er is iets in de Belgische blik dat instinctief het vreemde vindt dat zich verborgen houdt in het alledaagse. Naast de foto's van De Ridder een tweede oeuvre: een Vlaams familiealbum uit de TinyGallery-collectie, dat bijna een eeuw gewoon leven beslaat — van de jaren tien tot de jaren zestig. Het licht verandert. Maar er blijft iets bestaan — een bepaalde manier van de wereld bewonen, bescheiden en particulier, die moeilijk te definiëren en onmogelijk te verwarren is. Die hardnekkigheid, misschien, is Belgitude.