Critici verweten Beethoven dat zijn sonates te vrij, te onregelmatig en te fantasierijk waren. Zijn antwoord? Met deze Pianosonate nr. 13 tonen welke schoonheid er ontstaat als je een sonate onderdompelt in een rijke fantasie. Twintig jaar later bereikte Beethovens zoektocht naar vormvrijheid een hoogtepunt in zijn voorlaatste pianosonate, nr. 110. Intussen bijna volledig doof, creëerde hij een diep emotionele, op vocale muziek geïnspireerde sonate waarin hij pure barokvormen verwerkte: het recitatief, de klaagzang en de fuga. Brahms was een fervent bewonderaar van dat latere werk van Beethoven. In zijn Tweede Symfonie, een heerlijk werk dat door de concertzaal rolt als een muzikale droom, zet hij net als zijn voorbeeld de vocale lyriek aan het stuur. En ondanks enkele ‘donkere’ Brahms-kantjes is de bijnaam ‘Pastorale’ helemaal terecht: de muziek stroomt onbekommerd voorbij, dromend van een beloftevolle lentedag in de natuur.