Ontleend aan Johann Sebastian Bach verwijst de titel Matthäus-Passion hier naar een compositie van autonome stemmen, waarin elke aanwezigheid inwerkt op de andere. Passie wordt hier opgevat als een toestand van intensiteit, waarin werken naast elkaar bestaan en elkaar op de proef stellen. De kunstenaar bevindt zich te midden van datgene wat hem heeft gevormd, niet om er een synthese van te maken, maar om de levende spanning ervan in stand te houden, voorbij het eerbetoon. Matthäus-Passion is een plek waar kijken onmiskenbaar een fysieke ervaring wordt; waar de kunstgeschiedenis niet langer een achtergrond vormt, maar een actief materiaal is; waar werken niet enkel met elkaar in dialoog treden, maar ook naast ons blijven voortbestaan.