De voorbije jaren onderzocht Laura Vandewynckel, onder de vleugels van RITCS en VUB, de kracht van automatons als therapeutische en activistische tools. Op woensdag 23 september 2026, verdedigt ze haar doctoraatsonderzoek publiek in PILAR. Dit onderzoek verkent de kracht van thauma automata: mechanische poppen, robots en kinetische sculpturen die, als tot leven gebrachte levenloze dingen, mensen kunnen ontroeren, ontwapenen en in beweging brengen. Vanuit een persoonlijke en collectieve zoektocht naar troost onderzocht ik hoe automata kunnen functioneren als therapeutische en activistische instrumenten: als verbinders, bondgenoten en debatmagneten. In een tiental artistieke projecten herwerkte ik archaïsche en hedendaagse zondebokmythes en -rituelen in de publieke ruimte. Geïnspireerd door René Girards zondeboktheorie werd de zondebok telkens belichaamd door een automaton. Daarbij stond de vraag centraal of automata ons niet alleen kunnen troosten en verbinden, maar ook kunnen confronteren met onze eigen betrokkenheid bij mechanismen van uitsluiting en geweld. Gaandeweg verbreedde het onderzoek zich van zondebokmechanismen naar vragen rond verantwoordelijkheid en de rol van niet-menselijke actoren in sociale, ecologische en politieke conflicten. Automata bleken daarbij geschikte dragers om de vaak onzichtbare relaties tussen mensen, objecten en hun omgeving een concrete en ervaarbare vorm te geven en om debat uit te lokken over de verantwoordelijkheden die daarin meespelen.