Vincent Delpierre presenteert een reeks schilderijen, sommige geïnspireerd door de geest van de bergen, andere door de poëzie die uitgaat van de ommuurde tuin, een plek die zijn dagelijkse omgeving vormt. Als schilder, tekenaar en tuinier geeft de kunstenaar de natuur niet weer zoals hij die ziet, maar zoals hij die voelt. In deze voorstelling, ontleend aan kinderdromen, lijkt niets chaotisch. Het landschap is georganiseerd en opgedeeld in percelen of territoria, als de verschillende stukjes van een puzzel die de schilder samenvoegt en vervat in een goed gestructureerde compositie. De kruispunten, geruite vloeren en onbegaanbare heggen zijn allemaal verdwijnlijnen die het perspectief articuleren en ermee spelen. Enkele architecturale elementen, verborgen in dit natuurlijke landschap, zorgen voor een contrapunt. Hoewel de alpentoppen die zich over het doek uitstrekken nooit volledig in abstractie oplossen, verrast de kunstenaar ons met de vreemde lineariteit van gekleurde banden die stevig verankerd zijn in de compositie, evenals met het gebruik van een duidelijk geometrisch decoratief vocabulaire. Met zijn kenmerkende geduld brengt Vincent Delpierre methodisch kleur aan, met delicate toetsen die naast elkaar worden geplaatst en kleine vierhoeken vormen van levendige en heldere mozaïeken. Met een serene en repetitieve beweging wordt de gelukkige droom van de kunstenaar op het doek gereconstrueerd.