Terwijl het trio Aka Moon zijn volle maan vond in het hart van het Centraal-Afrikaanse woud bij de Aka-pygmeeën, is John Coltrane altijd hun zon geweest ; een inspiratiebron waar durf en vernieuwing hand in hand gaan met traditie, zodat de muziek een feest blijft en het concert verandert in een ritueel : een ruimte om te ontdekken wat we nog niet kennen. Vandaag maakt de driehoekige opstelling van de groep plaats voor de twee reuzen die Robin Eubanks en Wajdi Riahi zijn ; de ene, gevoed door de kracht van zijn immense geschiedenis, zeer dicht bij de uitstraling van Coltrane (met Elvin Jones, McCoy Tyner, Ravi Coltrane...) ; de ander, gedragen door zijn Afrikaanse afkomst en zijn onverzadigbare dorst om steeds verder de essentie van deze kunst te ontdekken. Het verhaal van Aka Moon heeft zich in de loop van meer dan dertig intense jaren ontvouwd als een boomstructuur met oneindige vertakkingen ; de overdracht is altijd de vruchtbare sapstroom van ideeën gebleven, een plek waar herinneringen op elkaar worden afgestemd en creatieve gebaren met vele bronnen worden opgeroepen. Coltrane herinnert ons er onder andere aan dat kunst een daad van absolute eerlijkheid is, waarbij men uit liefde bereid is te verliezen wat men door de rede heeft verworven. Verdergaand dan het conventionele ‘tribute to...', tekent deze bijeenkomst zich af als een constellatie die noch hier, noch elders bestaat ; een ervaring van leven en vitaliteit die ongetwijfeld zal profiteren van het virtuele ‘Mirror Drumming' tussen Stéphane Galland en Elvin Jones.