‘O Jugendzeit! Entschwundene! O Liebe! Verwehte! (O jeugdjaren, vervlogen! O liefde, verwaaid!)’, noteerde Mahler zelf in het manuscript van zijn Negende en laatste symfonie, geschreven in wat de donkerste periode van zijn leven zou blijken. Zijn lievelingsdochter overleed, de relatie met zijn vrouw Alma vertroebelde en hijzelf bleek aan een hartziekte te lijden. In de monumentale langzame delen die het werk openen en eindigen vertaalt hij die persoonlijke tragedies in een diep weemoedige ode aan de schoonheid van het leven. Maar vergis je niet: het werk is evengoed een viering van dat leven – van zijn liefde voor de natuur, van hernieuwde kracht. In de nabijheid van de dood creëerde Mahler de ultieme lofzang op het leven.